Soms roept een suggestie evenveel enthousiasme als vraagtekens op. Dat merkte ik bij het idee om tijdens het 60-jarig jubileum van het Johannescentrum ook iets te organiseren voor de mensen van Hanna’s Herberg, onze sociale eettafel. Een feestelijke maaltijd moest het worden, voor de vaste bezoekers én voor de vrijwilligers die elke woensdag en donderdag zorgen dat er voor zo’n twintig buurtbewoners per avond een driegangenmaal klaarstaat. Een prachtig plan, absoluut doen dus, maar hoe?
Waar haal je voldoende handjes vandaan als je eigen vrijwilligers een avondje gast mogen zijn en veel van de andere vaste gezichten binnen de kerk al enorm druk zijn met de rest van de jubileumactiviteiten? De enige reacties die ik kreeg op de oproepen die ik her en der plaatste, waren van mensen die het een prachtig idee vonden. Maar net toen er een knoop in mijn maag ontstond of het zou gaan lukken, kreeg ik een bericht van een docent aan het ROC Midden Nederland. Zij zocht vrijwilligerswerk voor haar studenten in het kader van hun lessen Burgerschap.
Kort en goed, afgelopen woensdagmiddag en -avond stond de keuken van het Johannescentrum vol met aankomende tandarts- en doktersassistenten en hun docent. Ze schilden, sneden, roerden en bakten om een feestmaaltijd in elkaar te draaien. Deze dertien meiden en een jongen (en die docent dus, die keihard meewerkte) verwerkten dertig komkommers en dertig preien tot soep, sneden een berg groenten tot salades en toverden aardappels, uien en eieren om tot een mooie gratin. Een grote pan vruchten werd verwerkt tot een saus voor over het ijs. Aan feestelijk gedekte tafels genoten de gasten van de maaltijd én van het enthousiasme van de studenten, die op hun beurt liepen te stralen omdat ook zij het zo’n mooie ervaring vonden.
Win-win dus, konden we aan het eind van de avond concluderen. De vraagtekens van het begin zijn definitief omgezet in grote, enthousiaste uitroeptekens. Wat een feest!
