Afgelopen woensdagavond was er weer een Warme Maaltijd in Kerk op Zuilen. Voor mij, diaconaal werker Emma, de eerste keer sinds drie weken zomervakantie. Gelukkig is de maaltijd dankzij alle vrijwilligers gewoon iedere week doorgegaan, fantastisch! Deze week stond er een gerecht uit de wereldkeuken op het menu: Spaghetti.
Toen iedereen zijn buik vol had gegeten en de maaltijd zo langzaam tot een einde kwam, kwam het gesprek ineens op een oude bezoeker van de Roobolkapel. Ik herinnerde me hem nog wel en had me eerder al afgevraagd hoe het nu met hem zou zijn. Hij was altijd zo vrolijk en kwiek, ook al was hij al 86 jaar. Iedere woensdagavond kwam hij op zijn oude fietsje dat wel afkomstig leek uit de jaren ’40. De groep wist zich dat nog goed te herinneren. Ook had hij vrijwel altijd een lichtbruin leren jasje aan en een volle bos licht krullend donkergrijs haar. Maar hoe heette deze man nou toch? We konden maar niet op zijn naam komen.
De één riep: ‘Rudolph!’ Waarop een ander antwoordde: ‘Neeeee!’ Bovendien beweerden sommigen dat deze beste man niet langer onder ons zou zijn. Daar was een deel van de groep het absoluut niet mee eens. ‘Hij leeft nog gewoon hoor, hij is gewoon verhuisd!’ ‘Nee, hij is echt dood.’ En zo ging het nog even door, totdat iemand deze man in zijn telefoon had gevonden.
‘Otto! Zo heette hij!’ Iedereen juichte toen we zijn naam eindelijk hadden achterhaald. Maar leefde Otto nou nog of niet? ‘We gaan hem gewoon bellen!’ stelde iemand voor. ‘Hee Otto, leef je nog?’ Iedereen moest lachen om dit voorstel. Dus werd zijn nummer gedraaid en de telefoon ging over. Iedereen wachtte in spanning af en luisterde mee met de luidspreker. Nadat de telefoon een aantal keer was overgegaan werd er opgenomen. Was dit nummer nog steeds van hun oude vriend Otto?
Aan de andere kant van de lijn klonk een mompelende mannenstem… Martin? Dat klopt niet… ‘Otto, ben jij dat?’ Wat bleek? Otto was zijn achternaam! Martin Otto leeft nog! Iedereen keek opgelucht. Wat volgde was een gezellig gesprek waarin Otto vertelde hoe het met hem ging en dat hij naar Gorinchem was verhuisd. Er werden herinneringen opgehaald aan de tijd in de Roobolkapel en al die keren dat ze samen aardappels hadden staan schillen voor 20 man.
Otto waardeerde dat ze gebeld hadden en het gesprek werd beëindigd. Het is een mooi en grappig voorbeeld van de dynamiek binnen deze maaltijdgroep en van de band die de bezoekers door al die jaren samen te eten met elkaar hebben opgebouwd!
De naam en woonplaats van de oude bekende zijn vanwege privacy aangepast.
